‘A cummàri d’ ‘a ruga s’è addunàta
ca cce stavi straviàndu lu maritu
fhacìend’ ‘a fhaccitosta scustumata
e stuzzicànducce, sperta, lu nghjiurìtu.

E mmo ve scummerdiàti senza fhrenu
ammìenz’ ‘a via e ffhinu ‘ntra la chjiazza
ve pittarriàti ‘e bbruttu e ccu bbelènu
ve cantati le corna. Illa amminàzza.

Làssacce stare ca meglia fhigùra
cce fhai si ‘i ppigli ccu llu bùonu
e cce fha’ vìdare ca nud’hai pagura.

Sinnò ‘a tristìzzia ‘a fhanu quandu vùonu.
E’ mmìegliu, certu, ccu llu bùonu, allùra;
e ttu cce gridi ”Mu le cade ’nnu trùonu!”