Donnu Vicìenzu miu, fhamme parrare,
puru si la fhurtuna ud’hajiu avutu
‘e venire ccu ttie a mme cumpessare,
ca tantu prìestu tu ti nde si gghjiutu.

Ere, ‘nvivìenza, ggià cumu ‘nu santu,
patre de tutti, ma cchjiù d’e povarìelli,
tornasti duve Pàtritta, ma tantu
mo serbìe a Ssuveria e Mannìelli.

Si statu ‘nu mastrùne, puru ‘e vita,
Uòmin’e Gghjiesa sì, ma pur’ ‘e scola;
ere de ‘na bontà rande, ‘mpinita,
de tie ‘u dittèru’ntra lu mundu vola.

Ed’ è bberu. Lu pùozzu giurare;
l’hajiu sentùtu ccu lle ricchjie mie:
‘i migrati chi cchjiù nun pou tornare
pàrranu sempre, ntre Mèriche, de tie.

Rìesti lu vantu ‘e tuttu Suveria,
ca tanti giuvanìelli l’ha’ ‘mparàti;
ha’ sgrulluliàtu ccu storia e poesia
i mìeriti nostràli già passati.

Forze, ppe ttie è statu fhattu pocu,
ca meritave chisà quantu ‘e cchjiù:
perdùgnu te circu ccu ssa strofha llùocu.
‘a ggente chi se scorda, ‘a sai puru tu.