Te sbrigògna lla carne d’o crapìettu
quandu la cùoci ccu patate ‘mbiancu,
parca ti lu fhadi ppe dispìettu
eppur’u sa ca te piace chi mancu.

Ma chill’adduru ‘ntra capu te mina,
te sturd’e te fha crìsciar’u pitittu
si nde mburdàca tutta la cucina,
alla buffhetta te sìedi ppe derittu.

Te fhai, ‘n prima, ‘nu bicchìer’e vinu,
e ti nde mangi pue ‘nu morzarìellu,
e ti nd’arrubbi natru d’o vicinu.
Nd’aspettèrre de cchjiù, ma chist’è ‘u bbìellu

ca nun ci nd’è. E’ sbrigògna patrùne
ssa carne fhrisca e ssapurìt’assai,
parch’era cchjinu ‘u bbiellu fressurune
ma cchjiù ‘e ‘nu mùorz’un ti nde tocca mmai.

E’ propru cum’i sùonni dintra’a vita
chi de tanti nde ngàrri fhorze unu.
Nénte dispéri, ca nun’è ffhinita:
guardàmu avanti, ca nde resce ancunu.

Senza spiranza nun se po’ campàre,
c’a vita è bbella pecchì è a ssalaturu,
è n’occasiùne chi non pue satàre,
ojie male te va e ddomane… puru.